“Fındık’ta Destekleme Sistemi Yenilenmeli”

2

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Giresun Valiliği koordinasyonunda, Giresun Üniversitesi, Giresun Fındık Araştırma Enstitüsü ve Trabzon Üniversitesi iş birliğiyle hazırlanan “Fındık Tarımında Yapay Zekâ ve Teknoloji Kullanımının Yol Haritasının Belirlenmesi” projesi kapsamında düzenlenen “Fındık Tarımı ve Teknoloji Çalıştayı” başladı.

Bugün de devam edecek olan çalıştayın ilk günkü bölümünde açılış konuşmaları içinde Ulusal Fındık Konseyi Başkanı Cem Şenocak da bir konuşma yaptı. Ulusal Fındık Konseyi Başkanı Şenocak, özellikle destekleme sistemi üzerinde durdu.

-Pazar payımızı tekrar yüzde 80’in üzerine çıkarmayı hedeflemeliyiz.

Ulusal Fındık Konseyi Başkanı Şenocak, şu açıklamaları yaptı:

“Fındığın geleceğini şekillendirmeye çalıştığımız bu tür çalıştaylar büyük önem arz etmektedir. Yapay zeka çağımızın önemli nimetlerinin başında yer almaktadır. Fındık ürünümüz tarım ürünleri arasında çok önemli bir yere sahip en büyük ihraç ürünlerinden biri olmakla beraber Doğu Karadeniz’in sarp ve eğimli arazilerinde yetiştirilebilecek ve bölgemizin en önemli, alternatifsiz geçim kaynağıdır.

Ülkemiz ve bölgemiz insanı için bu kadar stratejik öneme sahip ürünümüzün geleceğini şekillendirmek için geçmişini de iyi anlamak gerekir. Başta üretici olmak üzere zincirin halkalarını güçlendirerek dünyada yüzde 60’ın altına düşen pazar payımızı tekrar yüzde 80’in üzerine çıkarmayı hedeflemeliyiz.

-Gözden kaçmaması gereken en önemli konu düz ova ile meyilli arazi ayrımı Yapılmaması.

Birazdan konuşmacılar her biri uzun uzun konuşulması gereken lisanslı depo, ürün borsaları, iyi tarım uygulamaları, bahçeleri yenileme, üretici birleştirmeleri, üreticiyle kooperatif ortaklaşması -modern yarıcılık sistemi diyelim bunun adına- ortaklaşma yani eski bildiğimiz şekliyle yarıcılık, haşereler ve dönemin büyük sıkıntısı olan kahverengi kokarca konusu gibi konularda tüm kesimleri ilgilendiren değerli çalışmalarını sunacaklar.

Bu konuların her biri çok büyük önem arz ediyor. Ancak bu çalışmalar yapılırken gözden kaçmaması gereken en önemli konu; fındık üreticileri arasındaki düz ova ile meyilli arazi ayrımı ve dünya ülkeleri arasındaki üretim farklılığı olmalıdır. Bu hususa dikkat edilmezse sorunlar büyüyerek devam edecektir.

Fındık Üreticisi 3 Bölüme Ayrılarak Değerlendirilmeli.

Konuyu şöyle genişletebiliriz. Ülkemizde ve dünyada fındık üreticisini 3 bölüme ayrılarak değerlendirilebilir. Bu üç bölgeyi A, B ve C olarak sınıflandırabiliriz.

• A- Birinci bölge: Meyilli arazi. Ağırlığı Ordu, Giresun, Trabzon olmak üzere dünya üretiminin değişen rekoltelere göre yaklaşık yüzde 40’ına yakın bir kısmını oluşturan, fındıktan başka alternatif olmayan, miras yoluyla bölünmüş, aile başı üretim 1 tonun altına düşmüş, makinalı tarım yapamayan, üretim ve toplama maliyetinin yüksekliğinden dolayı ürünü sattığında giderlerini zor karşılayan, bundan dolayı da aşırı göç vermiş olan, içinde yaşadığımız coğrafyadır. Bu coğrafya fındık ürününe küsen üretici yapısıyla yüzde 40’i temsil eden dünya üretimiyle A Bölgesi yani birinci bölgedir.

Düz Ovalarımızın Üreticisi Halinden Büyük Oranda Memnun.

• B- İkinci bölge: Düz ovalar. Ne dikseniz olan düz ovalarda son 30-40 yılda pirinçten, şeker pancarından, sebzeden, meyveden vazgeçilip fındığa dönülmüş ve boş arazilerde hızla dikime devam edilmektedir. Verimli ve düz arazilerde makinalı tarımla diğer ürünlere göre çok daha kârlı görünen fındık dikimine devlet alımı garantisinden dolayı teşvik alan bundan dolayı sebze, meyve ve tahıl enflasyonun artmasına da sebep olan fındık ürününden her şartla memnun olan ikinci bölge yani düz ovalarımızın üretici yapısı halinden büyük oranda memnundur.

Dünya’daki Rakiplerimiz Çok Düşük Maliyetler ile üretim Yapmaktadır.

• C-Üçüncü bölge: Dünya’nın diğer ülkeleri. Uzun yıllardır müzmin rakiplerimiz olan İtalya, İspanya, Azerbaycan, Gürcistan, Amerika ve son yıllarda da Şili’dir. Özellikle Şili’de aile başı 300-500 tona kadar üretim yapılmaya başlandı. Modern teknoloji kullanılarak maliyetlerini çok düşük rakamlara indirerek üretim yapabilen bir üretim bölesi olan dünyadaki rakiplerimiz çok düşük maliyetler ile üretimlerini hızla artırmaya devam ediyorlar.

Bu üç bölgenin ürünü aynı pazara yaklaşık aynı fiyatlarla satılıyor. Birinci bölgenin geliri yılda aile başı 20-30 bin TL iken ikinci bölge düz ovaların geliri yılda 300-500 bin TL’dir ki buralar ne dikseniz olan yerlerdir. Üçüncü bölgenin ise dünyada yeni gelişen bazı yerlerde birkaç milyon dolara giden aile başı fındık üreticisi gelirleri var.

Çalışmalarımızı biz öncelikle bu 3 bölgeden hangisine yoğunlaşarak yapmalıyız? Önce bunu tespit etmeliyiz. Bazı farklı fikirler oluşsa da tartışmasız birinci bölge fındığın ana vatanının meyilli araziler olduğu üzerinde hemfikir olacağımızı düşünüyorum. Çünkü bu bölgenin tek geçim kaynağı, tek tarım ürünü fındık.

Fındıkta Destekleme Sistemini Revize Ederek Geliştirmeliyiz.

Meyilli arazi dediğimiz büyük kısım Doğu Karadeniz’de Ordu, Giresun, Trabzon olmakla beraber Samsun, Çarşamba, Sakarya ovalarının da üst kısımlardaki meyilli arazi üreticisi de aynı şartlarda desteklenmelidir.

Göçün önlenmesi için destekleme modeli çok çok önemlidir. Kısa, orta ve uzun vadeli planlarımızı dikkatle oluşturmalıyız.

Özellikle Cumhurbaşkanımızın 2009 yılında devrim niteliğinde başlattığı çalışmayı, destekleme modelini üzerinde revize ederek geliştirmeliyiz.

Netice olarak başta üreticimiz olmak üzere ihracatımıza ve ülkeye girecek dövizi de düşünerek özellikle destekleme modellerini revize ederek ülkeler arası vergisel farklılıkları ve ilişkileri de geliştirerek sağlam temeller üzerine bir yapı oluşturmak mümkündür.

Konuştuğumuz bütün bu sorunları çözmek mümkündür yeter ki doğru yöntemi oluşturabilelim. Çalışmalarımızı ve hedefimizi bu yönde ilerletmeliyiz. ” dedi.