Gönül Vefasızlığı / Zeki ORDU

4

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

GÖNÜL VEFASIZLIĞI

İnsanlar yaşlandıkça akranları da azalır. Hayat bir piramide benzer bu haliyle.

Dünyaya geldikten okul çağlarına kadar geçen zaman içinde yanınızda bulunanlar, daha çok kan bağından olan kişilerdir. Nadirattan yabancı kişilerle irtibatı olur insanların. Ne zaman okula başlarsa kendi akranında yüzlerce kişi bulunur etrafında.

Okul hayatı boyunca; sınıf, devre ile alt ve üst sınıflardan tanıdıkları olur. Sonra sıradaki diğer okullar ve yeni yeni arkadaşlar.

Sonunda “Doyduğun yer” kaidesine göre ayrılırsın baba ocağından ve yakınlarınızdan.  Artık doğup büyüdüğün yer hatıralarda kalmıştır. Hafızan nispetinde veya size ettiği tesir bakımından bazılarını unutmazsınız.

Aslına bakılırsa “mazi” denilince akla ilk gelen hep insanlardır. Ana ve baba başta olmak üzere mahalle arkadaşı, takım arkadaşı, sınıf arkadaşı, okul arkadaşı vs…

Sonra çoğunuz yayılır yurdun dört bir yanına. Daha sonra; bazen düğünde, bazen bayramlarda, bazen de cenazelerde görüşürsünüz eski tanıdıklarınızla. Zaman geçer tanıdıklarınızdan bazıları terki dünya eyler. Eskiye ait tanıdıklar teker teker çekilir hayatınızdan. Bir de bakmışsınız iki elin parmakları âdetince kişi kalmıştır geriye ve onların da birçoğu yanınızda değildir.

Ve bir gün doğduğunuz topraklara gittiğinizde yabancı simalar karşılar sizi. İçiniz burkulur bir an. Yeni karşılaştığın simalardan bazıları çocukken tanıdığınız kişilerin yakındır. Fırsattan istifade geçmişi konuşursunuz onlarla.

Doğduğunuz topraklarda yürürsünüz çocukluğunuzda olduğu gibi. Bir de bakmışsınız ki eskiden olmayan bir bina dikilmiş bir yere. Az ileri de başka bir bina daha. Biraz daha gittiğinizde bir tesis. Adım başı daha önce görmediğiniz şeyler.

Küçük büyük işletmeler. Bir market… Bir kuyumcu… Eczane vs…

Benden sonra neler yapılmış diye geçirirsiniz içinizden. Simalar yabancı, binalar yabancı iş yerleri yabancı.

Her adım başı farklı şeyle karşılar sizi. Bir okul, bir kitapçı, bir sosyal tesis…

Bilmem kaç yüz yıllık bir binanın yerinde yeller esmektedir. Filancanın malikânesi yerine AVM dedikleri ucube yapılmıştır.

Her yeni şey gibi bazen de olmayan şeylere üzülürsünüz.

Bütün buraya kadar normal. Olan şeyler.

Bence en üzücü şey, gönül vefasızlığıdır.

O da mı ne?

Siz yeni yapılan büfenin yanında bir dalı kırılmış defne ağacının yokluğuna üzüldünüz mü hiç?

Şayet o defne ağacını hatırlamadıysanız boşuna geçmişe bakıp ah ediyorsunuz demektir.

Yol kenarında sızan bir su şimdi niye yok? Karayoluna yakın bir taş vardı orada senelerce o da durmuyor değil mi?

Siz sadece insanları ve büyük yapıların yokluğuna şaşırıyor da bunları fehmedemiyorsanız “Gönül vefasızlığı” yapıyorsunuz demektir.

Gönül vefasızlığı, gözün vefasızlığına benzemez.