Okul ve Mahalle Arkadaşlarım / Güven ÖZEL

4

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

OKUL VE MAHALLE ARKADAŞLARIM

İlkokula Kurtuluş İlkokulunda başladım. İlk günümü hatırlamıyorum. Mahalle arkadaşlarımın çoğu bizim sınıfta idi. Canca(Sema Özel), Birsen(Fatma Eraslan), Zeki Beşikçi, Fatma Beyazıt, Ruhan Eraslan ve Gülçin Keskin hemen aklıma gelenler arasında. Tabi başka arkadaşlarım da vardılar. Yeni arkadaşlarımda oldu. Kadir Özkan, Hüsamettin Özkan, Kadir ve Ayla Gündüz, Neziha Akyazı, Selahattin Makar bunlar arasında idi.

İlkokul bitişinde babamı kaybettim. Babamı çok severdim. Onun yokluğunu hep hissederdim. Arkadaşlarım babalarıyla ilgili şeyler anlatınca bir mahzun olurdum.

O yıllarda, peder kelimesi moda olmuştu. Arkadaşlarım peder şöyle dedi, pedere böyle dedim gibi laflar edince ben kime Peder diyeyim, yokki diye düşünürdüm. Babamın ölümüne heralde en çok üzülenlerin başında annem gelir. Ben bunun yakın şahidi idim. Çünkü hep onun dizinin dibinde idim. Çoğunlukla dikiş dikerken, aniden ağlamaya başlardı. Bende üzülerek kuçağına oturup ağlama der, göz yaşlarını silerdim. Oda, tamam ağlamıyorum derdi.

İki yıl boyunca radyo bizim evde çalınmadı. Yas tuttuk. Radyo o yıllarda en önemli ev gereçlerindendi. Hem haber, hem arkası yarın, Leyla Mecnun, Kerem ile Aslı hikayeleri, müzik, hepsi radyo sayesinde takip edilirdi. Ayrıca merakımızı gidermek için içini açar oynardık. Bozulanı tamir etmeye çalışırdık.

Türküleri radyo sayesinde sevdik. Aşık Yeysel’i, Nuri Sesigüzel’i, Ümit Tokçan’ı, Yıldıray Çınar’ı pek severdim. Sonradan Berkant’ta sevdiğim sanatçılar arasına Samanyolu parçası ile girmişti.

Arkadaşlarımın arasından çok sevdiğim, yüzü, huyu güzel Selahattin’i trafik kazasında vefat etti. Bu ölüm herkes gibi benide oldukça üzmüştü. Selahattin Makar çok uyumlu, sakin bir çocuktu. Sabah okulda bir simit alır,onu yemez, çantasında saklar, tenefüste onunla arabacılık oynardı. Ne elimki ölümü arabadan oldu.

İlkokulda hatırladığım ölüm olaylarından biri de Ayşegül Varan’ın annesiydi. İlkokul döneminde ölümüne tanık olduğumuz, sevdiğimiz, abimiz Fehmi Gündüz’de vardı. Kendisi Almanya’da okuyup mühendis olmuştu. Ankara’da, İller Bankası Yatırım Daire Başkanlığı’nda çalışıyordu. Tatile geldiğinde bizle selamlaşır, beraber denize girerdik. Sonra Çamaş ailesinin Kızı Yıldız Yenge ile nişanlandılar. İkisini birarada gidip gelirken görür, çok mutlu olurduk. Yıldız yenge ile merhabamız henüz yoktu ama Fehmi abinin nişanlısı olunca kalbimizde sevgi ile yerini almıştı. Sonra bir gün aniden hepimizi derinden üzen ölüm haberi geldi. O da Çorum’da aracıyla kaza yaparak hayatını kaybedenlerdi. Kendisi bilgili, zeki, dürüst, hem vatan sever, hem akraba sever, faydalı işler yapmayı görev edinmiş bir kişi idi. Onu kaybederek belkide büyük bir şansı bizlerde kaybettik. Çünkü inanıyorum o çok iyi konumlara gelecek, bizlerede öncülük yapacaktı. Allah rahmet eylesin.

Ya aynı aileden Ayşın’a ne demeli. O da henüz ilkokula yeni başladığı dönemde sahil yoluna kaçan topunu yakalamak için yola atlayınca araba çarpmış ve hayatını kaybetmişti.