45 SENENİN ARDINDAN / Zeki ORDU

2

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

45 SENENİN ARDINDAN

Günlerden 11 Eylül 1980 senesiydi. Güneşli bir perşembe günü öğleden sonrasıydı. Onlarca genç akşama yakın kaldığımız yurdun önünde toplanmıştık. Bir gün sonra Yani 12 Eylül 1980 günü son sınavlarımıza girip atama bekleyecektik. Hepimiz genç bir öğretmen adayı idik.

Son gecemiz olacaktı.

Herkes elinde bulundurduğu yiyeceklerini kendi dolabına koyduktan sonra birbirimizle vedalaşmak için bir araya geldik.

Bütün konuşmalar yarınlar üzerineydi.

Herkeste bir heyecan vardı.

Vedalaşma faslından sonra bazılarımız kaldığımız yurdun önünde gruplar halinde volta atmaya başladı. Ülke bizi bekliyordu. Öyle düşünüyorduk.

O gece kimler nasıl bir rüya gördü bilmem ama hayallerimizin konusu ortaktı.

Yarını bekliyorduk…

Aradan ne kadar zaman geçti bilmem ama sabaha yakın bir gürültü koptu yurdun içinde. Biri avaz avaz “İhtilal oldu!” diye bağırıyordu. Herkesin aklından geçen aynı soruydu. Acaba milliyetçiler mi devrimciler mi ihtilal yaptı…

Gözler tek kanallı televizyona çevrildi. Üniformalı biri “Vaziyete el konuldu” diyordu…

Vaziyet…

Öyleydi “netekim…”

Gün ışıdığında yurdun içinden dışarı bile bakamıyorduk. Zaten bakan “Son defa bakıyordu” dışarıya.

Öğleye yakın bir kamyonet geldi yurdun önüne. Herkese çeyrek ekmek ve beş adet zeytin veridi. Şükrettik nimete…

Su zaten musluktan akıyordu…

Bildiriler ise televizyon kanalından…

45 sene bitti “netekim…”

Namlular birkaç defa daha millete çevrilse de bu günlere geldik.

Bugün ise yıl dönümü.

Dönenler döndü, kalanlar kaldı…

Kalmayanlar da var, “netekim…”

Dünya bu!

“Dün” ve “Ya” heceleriyle yazılıyor.

Dün…

Yaaaa…

Öyle işte netekim…