Gülüşün Gül Açtırır / Zeki ORDU

4

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Gülüşün Gül Açtırır.

His coğrafyasını gönül sazıyla çizen büyük usta Neşet Ertaş; “Gülüşün gülden güzel” demişti bir eserinde.

Gülüşün gülden güzel…

Daha sonra “Sevdim gönülden güzel” diye devam etmişti…

Gönülden sevmek…

Gülden güzel bir gülüş ve gönülden seven bir kalp…

İnsan denilen muamma sadece cisimden ibaret değil. Ağlamak, gülmek, üzülmek, korkmak, sevinmek, sevilmek, acı çekmek… Hâsılı topyekûn bedene ve hisse ait ne varsa yaşayan veya yaşama ihtimali olan bir canlı.

Ne lezzeti tarif edebiliriz ne acıyı.

Ama biliriz…

Ayrılığı da biliriz, kavuşmayı da…

Sevdayı da biliriz düşmanlığı da.

Hep zıddıyla kaim bir dünyada yaşıyoruz. “Hayat denilen zanla” yaşarken neyle karşılaşacağımızı bilemiyoruz.

…

Biz gelelim gül açtıran gülüşlere…

Bazen bir anlık gülümseme cihana bedel bir intiba bırakır. Bıraktığı iz, yaşadığınız müddetçe unutulmaz. Ya bir hüznün ifadesidir, ya bir sevginin. Belki de umudun…

Hilmi Yavuz; “Hüzündür en çok yakışan bize” mısraını hangi hislerin sonunda yazdı bilemeyiz. Söz yazarı Ülkü Aker; “Gülünce gözlerinin içi gülüyor” derken nasıl bir ruh hali taşıyordu.

Sahi gözlerinin içi nasıl güler insanın?

Bir yazımda hiç gülmeyen bir öğretmene bir öğrencinin sorduğu soru geldi. Şöyle diyordu küçük insan: “Öğretmenim insanlar gülünce niye güzel görünüyor?”

Sahi niye?

Peki, güzeller gülünce ne olur?

Biz güzelin de gülümsemesini gördük. Şairin dediği gibi “gözlerinin içi” gülüyordu.

Peki, dudaklarının yanındaki belli belirsiz çizgiler neyin nesiydi?

Belki derinde kalan bir hüznün gizlenmesiydi.

Bir türküde “Kapıyı çalan kimdir/ Aç bakım gelen kimdir” derken gerçekten gelen bilinmiyor muydu?

…

Gül açtıran gülüş…

“Göz gördü gönül sevdi/ Benim ne günahım var” derken suçlu göz müydü?

Yine “Ben seni senin gözünden sakınırım kıskanırım” diyen şair nasıl bir sevdanın girdabı içindeydi?

Güzellerin de güzel görünmek için gülmeye veya gülümsemeye ihtiyacı var mıydı?

Şiirlerimizde, şarkılarımızda, sözlerimizde gül ve göz ile ilgili ne çok şey söylemiş. Yine sözleri kime ait olduğu bilinmeyen ve edebiyatımıza “la edri” diye giren bir mısrada “Güller arasında seni bensiz gören olmuş” derken şair hangi ruh halini taşıyordu?

Gözler ve gülümsemeler…

Gülümserken ne düşünür insan?

Mutlu mudur, umutlu mudur o an?

Bazen gülümseyen fotoğraflara rastlarız. Çoğumuz rastlamıştır. Tanıdıklarımız da olabilir tanımadıklarımız da…

Her tebessüm, mimiklerden de anlaşılır. Peki, o tebessüm göz bebeklerinden de anlaşılıyorsa nasıl bir izahatta bulunabiliriz. Sözleri ve bestesi Zeki Müren’e ait bir eserde “Bir tatlı tebessümün bin vuslata bedeldir” ifadeleri nasıl kaleme alınmış olabilir? Bir tebessüm nasıl bin kavuşmaya bedel olabiliyor?

Bütün bu misaller uzayıp gider.

…

Gülüşün gül açtırır…

Gerçekten gülüşü gül açtıran birini tanıdınız mı hiç?

Tanımaz olur muyuz?

Goncalar gül olma hayaliyle yaşarlar. Onlar gül olmayı beklerken bir gülüşle onların açmasını sağlayanlar da olabilir.

Değil bir goncayı güle çevirmek, bir gül bahçesindeki bütün goncaları güle çeviren gülüşler vardır.

Nerede diye soranlara cevap hazır.

Nerede peki?

Tabii ki gönülde?

Ne diyor bir Samsun türküsünde: “Yâri gönlünde ara, arayan bulur derler.”

Biz de goncaları güle çeviren gülüşün sahibinin yerini bulduk…

Dedik ya gönülde diye…

“Gülüşün gülden güzel/ Sevdim gönülden güzel…”