Kelepçeli Baba.. / Güven ÖZEL

3

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Kelepçeli Baba / Güven ÖZEL

Çok güzel akrabalık ve komşuluk ilişkilerimiz vardı. Komşularımız ise ayrıca akraba gibi, hatta bazan akrabadan da ileri gelirlerdi. Onlarda bizim için Butzie, bibi, abutzi idiler.

Ayşe hala komşu halaların başında gelirdi. Kendisi çok küçük yaşta annesiz ve babasız kalmıştı. Babası 1916 yılında Harşit’te Rusların açtığı ateş sonucu şehit olmuştu. Babasının şehitlik maaşını alırdı. Arasıra banada harçlık verirdi. Annesinide kaybedince iki erkek kardeşine analık ve babalık yapma görevi ona düştüğünden evlenmemişti.

Beni görünce, istisnasız sevgi gösterisinde sözlü ve fiili olarak bulunurdu. Akşam oturmalarında bana Twist oynatmak için bürme(tatlı), fındık, para teklif eder ve oynatırdı. Televizyon yoktu. Sinema yaygın değildi. Annemde oynamzdı fakat ben nereden öğrendiysem o yılların moda dansı twisti öğrenmiştim.

Bibilerim(Halalarım) genelde espirili, konuşkan, canayakındılar. Ancak Ayşe bibim içlerinde en az konuşan, en az şaka yapan, beyaz tenli, mavi gözlü, zayıf, çok sevimli idi. Sıksık yatılı olarak bize gelir kalırdı. Kendisi duldu ve bizim ev onunda evi sayılırdı. Bazanda kızı Ayşe ablalarda kalırdı. Çok enteresan ama genelde kadınlar duldu, kocalar erkenden ölü idiler.

BABUM (Büyük babam) sadece dört kere evlenmiş. Babam da genç yaşta, eşinden önce ölenlerden. O ölmeden önce başımızdan geçen talihsiz bir olaydan dolayı iki yıl kadar ceza evinde yatmıştı. Ben bazen cezaevine gider onu ziyarette ederdim. Çünkü cezaevinin önü bizim oyun alanıydı. Hem de gardiyan Yunus benim dayımdı.

Birgün askerlerin arasında babam eve uğramıştı. Elleri kelepçeli olduğu halde, bir mahkeme sonrası askerlere rica etmiş ve birkaç dakikalığına evini  kapı önünden ziyaret etmişti. Hapishaneden çıktıktan sonra hastalık yakasını bırakmadı. Akciğer kanserine yakalanmıştı. Tedavi için çok çaba sarfetti ancak maalesef sonuç ölümle neticelendi. Bir gün Etimesgut’ta tedavi olurken, beni özlemiş ve abimden beni getirmesini istemişti. Günübirlik Ankaraya gidip kendisini görmüştük. Bir yandan babamın hastalığı diğer yandan hayat devam ediyordu.

Zülbiye ablam evlendi. Edirneye gitti.

Süriye ablamsa ikinci evliliğini yaptı.

Biz köydeydik. Annnem ve babam Fatsa’ya gelip Süriye ablamı Hasan enişteme vermişler. Akşam gelirken Günerle bana kara lastik ayakkabı almışlardı. Nasıl mutlu olduğumuzu anlatamam. O gece yatağa gerçekten onlarla yatmıştık…