Kendimiz Yapar Oynardık / Güven ÖZEL

4

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

KENDİMİZ YAPAR OYNARDIK

Hazır oyuncağı ancak rüyamızda görürdük. Bu yüzden kendi oyuncaklarımızı kendimiz yapardık.

Bazen topu çaput veya kağıttan, kuş avlamak veya taş atmak için kuş lastik, kuş avlamak için hapan, araba lastiğinden çevirerek yarışmak için tekerlek, bilyeden araba bunlardan bazılarıydı.

Hele telden araba çok keyifli idi. Telleri bükerek tekerlek ve uzun telin diğer ucunu yuvarlak bükerek direksiyon yapılır, sonra ikisi birbirine bağlanır ve araba sesi çıkararak sürülürdü.

Bu işin uzmanı ise Ata uydur abimizdi. Sonradan Ata Aydın olarak soyadını değiştirdi. Kıvırcık uzun saçlı, yakışıklı, çok yumuşak huylu sevecen, esprili bir abiydi. Oynadığımız oyunların arasında elek, esir kapmaca, dombil, cüc, çizgi, üç taş, dokuz taş, beş taş, komen de vardı.

Emsallerim arasında iyi futbol oynayanlardandım diyebilirim.

Ben bir de güreşte de iddialıydım. Özellikle mahallemizdeki eski hapishane çayırında futbol maçımız bittikten sonra çimenlerde güreşirdik. Yenemediğim çocuklar arasında aphazo Cemo baş rolde idi. Ufak tefek fakat kuvvetli idi. Beni hep yeniyordu. Alttan güreşiyordu. Ayaklara daldı mı daha kurtulmak mümkün değildi.

Bir gün böyle Cemoyla güreşirken birkaç kere yenildim. Fakat doymuyordum. Cemo’ya hadi bidaha deyip ısrar ediyordum. En son Cemo bana çelmeyi takınca sırt üstü gittim. Sırtım yere değmesin diye elimi yere koydum. Ve kolum kırıldı. Hemen orada Yusuf Gündüz dede kolumu düzeltip, çubuk ve karton yardımıyla kolumu sardı. Cemo koluma girdi beni eve götürdü. Evin kapısına gelince annem merdivenden “Ne oldu lan’” deyip bağırdı. Cemo’da mahcup şekilde “kolu kırıldı”’ deyince, “Geç içeri, şimdi bi kolunu da ben kırıcam’” deyip, beni içeri alıp yatırdı.

Güven ÖZEL