DİVİT /Zeki ORDU

3

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

DİVİT

Sözlü ve yazılı edebiyatımızda “Geçmiş zaman olur ki hayali cihan değer” şeklinde bir söz vardır. Bu bir nevi maziyi hüzün ile hatırlamaktır.

Yine bir “Mahir” mahlaslı şairimizin “Ağlarım yâdıma geldikçe gülüştüklerimiz” demesi gibi. Geçmişe ait bazı günler insanın tabiri caizse burun deliklerini sızlatır.

Bunlara “Hey gidi günler hey veya ne günledi o günler” sözlerini de ilave edebiliriz.

Ardımızda bıraktıklarımızı hatırladıkça bir hüzün kaplar içimizi. Dolayısı ile önce o günlere gideriz hayalen ve şimdiki yerimize göre daha güzel olduğuna dair bir kanaate varırız sonra.

Zaman geçer…

Konumuz divit…

Daha ilkokul sıralarında “Güzel yazı” dersi diye bir dersimiz vardı. Bu derste “El yazısı” diye adlandırdığımız yazı türünü en okunaklı ve gösterişli yazmak bir sanattı. Bu yüzden hafta bir gün güzel yazı yazma dersi alırdık.

Güzel yazı yazmak için; mürekkep, hokka ve güzel yazı defteri gerekliydi.

Güzel yazı defterine talebeler arasında “Çift çizgili defter” de denirdi.

Mürekkep kendine has camdan yapılmış muhafaza kabında olurdu. Yazı yazmak için de divit adı verilen ve muhtelif uç kalınlıkları olan bir kalem türü vardı.

Buraya kadar iyi güzel de bir köylü çocuğu olarak bunları her zaman bulamıyoruz desem bana kaç kişi inanır?

Zaten ara sıra derslerde geçmişe dair o zaman olmayan şeylerden bahsetsem “Z kuşağı” olarak bilinen nesil bana “Niye hocam! Gidip marketten alsanız ya” derlerdi.

Bizim dönem öğrencilerinin o kadar şansı yoktu. Eşyalarımız bozulur veya kaybolursa o kadar kolay yenisini alamıyorduk. Öyle ki bazen paranın işe yaramadığı zamanlar da oluyordu.

İşte paranın her şeye hükmedemediği o zamanlarda iş başa düşüyordu. Şayet yazı yazmak için kullandığımız divit adı verilen eşyamız bozulmuş veya kaybolmuşsa onu kendimiz yapardık. Bir ağaç dalını keser, ucunu divitlerde olduğu gibi muhtelif büyüklüklerde yapardık. Yenisi temin edene kadar da onlarla idare ederdik.

Şimdi tabiri caizse “Kullan at” modeli gelişti. Daha birkaç kere kullanmadığımız eşyalarımızı “bıktık” diyerek yenisi ile değiştiriyoruz. Yani yeni nesil bir şeyi sonuna kadar kullanmayı bilmiyor.

Divit de hayatımızda yer almış ders araçlarından.

Konu açılmışken yazımızı bir Sivas türküsü sözleriyle bitirelim:

Yüce dağ başında yanar bir ışık

Düşmüşüm derdine olmuşum âşık

Ağ buğday taneli zülfü dolaşık

Dividim, kalemim, yazarım…