Millet Kendi Hafızasını Kaybederek Öldü/ Ahmet Cemal CAN

3

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Bir zamanlar bu topraklarda,

isimleri rüzgârla birlikte anılan insanlar vardı.

Onlar konuşmazdı; yaşayarak anlatırlardı.

Bir sabah evden çıktılar,

akşam dönmeyebileceklerini bilerek…

Ve dönmediler.

Başta her şey çok gürültülüydü.

Tabutlar omuzlarda, bayraklar duvarlarda,

ağıtlar dillerdeydi.

Anneler “vatan sağ olsun” dedi;

çünkü başka bir cümleleri yoktu.

O söz, gözyaşının yerine konmuş bir mühürdü.

Sonra zaman geçti.

Takvimler yapraklarını sessizce kopardı.

Bayraklar soldu, fotoğraflar çerçevede kaldı,

isimler ise yavaş yavaş hatırlanmaz oldu.

Şehidin evi artık törenlik değildi.

Gazinin bastonu artık saygı uyandırmıyordu.

Bir köşede kalan maaş,

bir dilekçeye sığdırılmış minnetti.

Gazi anlatmak isterdi bazen:

“Orada… arkadaşımın adı Ali’ydi,” derdi.

Ama kimse dinlemezdi.

Çünkü anlatılan şey,

alışveriş listesine girmiyordu,

ekranlarda yer bulmuyordu.

Şehidin çocuğu büyüdü.

Okulda sordu öğretmen:

“Baban ne iş yapardı?”

Çocuk sustu.

Çünkü “öldü” demek kolaydı,

ama “unutuldu” demek ağırdı.

Bir gün bu millet,

kendi sesinden korkmaya başladı.

Haksızlık karşısında başını eğdi,

çünkü hatırlayacağı bir cesaret kalmamıştı.

Kimse ölmek istemiyordu artık;

yaşamaktan da utanmıyordu.

Ve fark etmediler…

Unuttukları her şehitle

bir parça vicdan gömdüklerini,

Unuttukları her gaziyle

bir sütun daha çekildiğini bu ülkenin altından.

Sonunda bir sabah uyandılar.

Devlet yerindeydi,

binalar ayaktaydı,

bayrak hâlâ dalgalanıyordu.

Ama içi boştı.

Çünkü bir millet

şehitlerini ve gazilerini unuttuğunda

toprak hâlâ vatandır belki,

ama insanlar artık emanet değildir.

Ve en acısı şuydu:

Bu çöküşü kimse ilan etmedi.

Ne siren çaldı,

ne düşman geldi.

Millet,

kendi hafızasını kaybederek öldü.