Çocuktuk ve Utanıyorduk / Güven ÖZEL

3

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Çocuktuk ve Utanıyorduk

Yabancı bildiğimiz ve kendinden emin olmadığımız kişilere sert, savunmaya hazır bir yapımız vardı.

Fakat dostluğuna güvendiğimiz, emin olduğumuz, bizi seven, sevdiğimiz insanların karşısında ise alabildiğince mütevazi, sıkılgan, alçak gönüllü, gözütok ve saygılıydık.

Aç gözlü görünmemek en önemli, en dikkat ettiğimiz davranışımızdı.

O kadarki; bazan abartırdık.

Bunu en çok misafirliğe gittiğimizde, sofra kurulunca yapardık.

Sofra kurulur, herkes oturur, bizi de davet ederlerdi.

Bizse açgözlü görünmemek için, utanır yemeğe oturmazdık.

Israr edilmesini beklerdik.

İki veya üç kere daveti kabul etmez, içimizden de bir kere daha deselerde otursak diye geçirirdik.

Onu da etmeyince çoğu zaman aç kalırdık.

Parasının olmadığı dönemde annem veresiye için bakkala yollardı bizi.

Bu da en sevmediğimiz işti.

Veresiye almaya çok utanır, her zaman itiraz ederdim. Her ne kadar yoksul olsakta, o kadar yoksun olmadık.

Her zaman Allah birini vesile etti.

Elhamdülillah.

Güven ÖZEL