Fittik / Zeki ORDU

3

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

FİTTİK.

Yeni nesil bilmez. Şehirli hiçbir zaman bilemedi.

El yapımı tek notalı ilkel bir müzik aleti.

Tek notalı olunca zaten hiçbir eseri icra etme şansınız yok. Sadece ses çıkarır. Biz çocukken çıkan bu sesle eğlenirdik. Çünkü çeşitli oyuncağımız yoktu.

Yaklaşık altmış sene önce kuş konmaz kervan geçmez türünden bir sahil köyünde yaşayan çocuklardık.

Deniz bizimdi, dereler bizimdi, gökyüzü ve tarlalar bizimdi. Bir de evimiz bizimdi. Hayvanlarımız vardı. Kedimiz ve köpeğimiz vardı…

Oyuncakları satın almazdık. Daha doğrusu bir oyuncağın satıldığından haberimiz yoktu.

İlk oyuncağımız “Fittik” dediğimiz ses çıkaran bir oyuncaktı. Bölgemizde “Yaykın veya yeykin” adı verilen ağaç dalından yaptığımız oyuncak ile hoşça vakit geçirirdik. “Yaykın veya yeykin” olarak ağacın diğer ismi de “Kızılağaç” olarak bilinirdi. Tahtası makbul değildi. Yakacak olarak kullanılırdı.

İşte o ağacın uç dallarından iki göz arası bir yerden keserdik önce. Uzunluğu 4-5 cm büyüklüğünde tek notalı bir oyuncak yapardık. Bir nevi “düdük” denilen şeyin iptidai şekliydi.

Önce ağacın dalını uygun yerinden keser, uç tarafa bakan bir yerden bir delik açacak şeklinde ağacın kabuğunu çıkarırdık. Çıkarmak için ağacın dalını bir yere koyar ve daha sert bir şeyle dala vururduk. Bir de tekerleme söylerdik.

Fi fi fittik/Sülümanın zıpçığı/Çık anam çık…

Bunu defalarca tekrarlar sonra ağacın kabuğunu çıkarırdık. Çıkarken bir yanı delinirse yapmaya yeniden başlardık. Bu da zaman kaybı demekti.

Sonra elde ettiğimiz şeye “Fittik” derdik. Fittik zadece “Dıt dıt” diye öterdi. Hep aynı tonda ses çıkarırdı. O da bize yeterdi.

Fittik denilen ses çıkarıcı en fazla üç-dört saat dayanırdı. Sonra bir yerinden yırtılır ve zaten hevesimizi de almış olurduk.

Nasılsa bir gün sonra yine “Fittik” yapma şansımız vardı.

Ne güzel günlerdi.

Fittiğimiz ne hoş öterdi.

Dıtt, ditt, dütt…

O zaman “Fittik öttürme” yarışması olmazdı. Zaten politikadan da anlamazdık.

Düüütt!

Siz anladınız onu…