Babaya Veda / Güven ÖZEL

1

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

BABAMA VEDA

İnsan yavaş yavaş büyüyor.

Yedi yaşıma kadar babam sağ idi.

1969 yılı Haziran ayı, okullar tatil olduktan sonra köydeki evimizin mutfağında hayata gözlerini yumdu.

Mutfakta Ocak başında, pencerenin kenarında, divan vardı. Babam hasta bir vaziyettte burada yatıyordu. Artık son günleri olduğundan amcalarım, halalarım bize gelmişlerdi.

Bir sabah babam artık son nefesini vermeye çalışıyordu. Baş ucunda amcam Bahri çavuş, elinde pamukla dudaklarına su damlatıyor, bir yandan da ‘salavat getir İsmail, salavat getir deyip kendide selavat getiriyordu.

Babamsa geveler gibi onun söylediklerini söylemeye çalışıyordu. Son anda beni mutfaktan çıkarıp, iki oda arasında arka kapıya çıkan hole götürdüler. Sonra ağlama sesleri ve babamın cenazesi evden çıktı. Köy mezarlığına gömdüler.

Babamı çok severdim. Uzun yıllar onu çok özledim.

Arafe günleri mezar ziyareti için herkesi zorlardım.

Annem çok üzülmüştü fakat; üzüntüsünü ulu orta gösteremiyordu. Kimse yokken ağlamaya başlardı. Ben o zaman onu kucaklar, yanaklarına süzülen yaşları siler ‘’ağlama‘’ diye susturmaya çalışırdım.