Beklemez Baharı Kar Çiçekleri / A. Agah OKÇULU

2

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

BEKLEMEZ BAHARI KAR ÇİÇEKLERİ

Belki son gülüştü

Bir can tenhaya düştü

Kullardan uzak, Mevla’ya yakın.

Hücreler siyah olmuyor her zaman

Beyazlar da kararıyor…

Her yerde kar, yürekte nâr

Her iki cihanda

Seni bekleyen var

Bir kuş gibi süzüldün semalara

Bir veda hüznü vardı ardında

Ayrıldın… Dualarla…

Nisanı bekliyordun,

Halden bilecek insanı..

Yüzün millete dönüktü

Özün Hakk’a…

Mevla’ya açıktı eller

Dillerde zikir…

Yürekten bağlıydı Alperenleri

Beklemez baharı kar çiçekleri

“Bir çeşme başında uzanmak isterken

huzur ile”

Kevser’in başına çağırdı

Sonsuzluğun sahibi…

“Uzak, çok uzak yerleri özlerken”

Vakit tamam oldu

Kalabalık meydanlardan uzak

Son mekân tenha oldu…

Ömrünün son anında

Son sözünü söylüyorsun..

lisan-ı hal ile:

“Sana gelmek istiyordum” der gibi…

Tebessüm ile…

Yüzün millete dönük,

Özün sonsuzluğun sahibine…

Sonsuzluğu düşünüyordun,

Artık üşümüyordun…

Tenha ve kar

İçerde hasret, içerde nâr

“Özlediğin Sonsuzluğun Sahibi”

Şimdi sana gerçek yâr…

Artık kimse kapamıyor pencereleri

Beklemez baharı kar çiçekleri…

Gidiyorsun

Bırakıp çok şeyi gidiyorsun.

Mertliği, yiğitliği

Ve…

Doğruluğu, dürüstlüğü

Bize de bırak

Çok ihtiyacımız var…

Gidiyorsun…

Beyaz karlar, kefenin…

Her yer kar ve soğuk

Sen gidiyorsun.

Bu defa üşümüyorsun…

Üşüyemiyorsun…