Elimizdekileri Nasıl Ulaştıralım Huzura? / Gülsen GÖKTAŞ

5

BEĞENDİM

ABONE OL

News

Elimizdekileri Nasıl Ulaştıralım Huzura ?

Bakıyorum herkes yorgun ve bezgin. Fark etmek istemiyor etrafındakileri.

Nedendir acaba?

Biz değil miyiz Allah’ın bize verdiği nimetlere şükrederek yaşaması gereken? Biz değil miyiz elimizin, gözümüzün, dilimizin, kalbimizin ve ayaklarımızın yaptıklarıyla Allah’a ulaşacak olan?

Ama nerde kaldı?

Bazen düşünmek yetmiyor. Bazen bir şeyleri yapıyor olmak bile yetmiyor insanoğluna.

Nedendir bilinmez.

Bu insan denilen varlık çok karmaşık.

Bazen de çok basit.

İnsanoğlu bir yerlere sadece uzuvlarıyla  yaptığıyla ve  tek başına ulaşmak istiyor.  Hiç sağına soluna bakası yok. Başını kaldırıp dikmiş tepeye gözlerini, arkasına yanına bakmadan sadece ben diyor. Tek  başına ulaşmak istiyor sonsuza.

Elimizdeki ürünün kapladığı yer kadar oluyor ambalajı. Kırılacağını, döküleceğini, ezileceğini hiç düşünmeden daha büyük ambalajlar yapmadan gönderiyoruz ulaşması gereken yere.

Olabilir mi sizce?

Elimizdekileri sarmadan,  korunaklı hale getirip büyük paket yapmadan ve ambalajlamadan sunabilir miyiz veya gönderebilir miyiz gideceği yere?

Ürün hassassa, onu korumak  için köpüklere sararlar, ürün hareket etsin diye yumuşak yastık misali kağıt parçaları koyarlar.  Ürün kırılmadan sahibine ulaşsın diye.

Çünkü ürün de kıymetlidir, gittiği yerde,  gönderen de.

Biz, hesabımıza yazsın diye Allah’a ulaştırmak istediklerimizi hiç korunaklı hale getirmeden,  işlemeden, başka el değmeden,  ham madde gibi gelişi güzel gönderiyoruz.

Biz sadece kendimiz ulaşmak istiyoruz Allaha. Ne güzel nimetler vermiş diye yediğimize bakıyoruz. Gölgelendiğimiz ağaca  bakıyoruz. Doğan çocuğumuza, içine doğduğumuz varlık dünyasına  bakıyoruz. Çünkü bizim nefsimize hoş geliyor ve bir fayda sağlıyor diye.

Hiç ruhumuza iyi gelene, duygularımızı,  hissiyatımızı, aklımızı çalıştırana, fark edilmeyi sağlayana bakmıyoruz. Yanımızdakileri görerek fark ederek, beraber yürüyerek  çıkmayı düşünmüyoruz huzura. Acaba neden var, niçin buradayım, niçin burada, neyi görmem gerekiyor, neyim eksik demiyoruz.

İnsanı görmeden, teraziyi dengelemeden, kalanı ulaştırmak istiyoruz Allah’a.

Bazen sadece takip ederek, biraz arkaya yaslanıp düşünerek, biraz muhasebe ederek, biraz da şans verip el ele vererek ulaşmayı denemeliyiz Allah’a.